Bir Öğrencimizin Duyguları

Cuma, 16 Mart 2012 12:55 tarihinde oluşturuldu
Gösterim: 4628
Pin It

Bir gün Allah'a dua etmiştim; Ey Allah'ım senin katında doğru ve değerli olan şeyi bana haber ver diye. Yıllar önce dua ettiğim hala aklımda ve her zaman bunun cevabını beklemekteydim. Aradan çok geçmeden Türkiye'de din okumayı bir kişi tavsiye etti. İşte o zaman aklıma hemen yıllar önce yaptığım dua geldi. O sıralar yeni evlenmiş olup altı aylık Süleyman isminde bir erkek çocuğum vardı. Ayrıca güzelde bir işim vardı. Bütün bunları bırakıp Türkiye'ye okumaya gitmem gerekiyordu. Türkiye'de din okumayı tavsiye eden insana akşam cevabı vereceğim diye yanından ayrıldım. Eve geldim annem, babam ve eşimle konuştum. Annem yavrum Allah yolunu açık kılsın git, oku, öğren dedi. Babamda karın ve çocuğunu bize bırak bizim yanımızda kalır dedi. Karımın ise gözleri doldu ve ağır ağır konuştu. Sen git bizi önce Allah'a sonra ailene bırak dedi. Allah'ın kitabını öğren bizi düşünüpte kalma dedi ve gülümsedi.

Bana gelince ailemden ayrılıp uzaklara gitmek zoruma gitti. Kendi kendime bütün bunlara sabredip dayanabilir miyim acaba dedim. Cevabımı adama vermeye giderken o kadar düşünmüştüm ki gideceğim yeri geçip şehrin öbür ucuna gelmişim. Hala bir türlü karar veremiyordum. Sonunda Türkiye'ye gitmemeye karar verdim. Cevap vereceğim kişinin yanına gelince düşünmediğim evet cevabını verdim. Adamın yanından ayrılıp eve dönerken kendi kendime verdiğim karar şaşırıyordum. Neden evet dediğimi anlayamıyordum. Oda bana iki gün sonra Türkiye'ye gidiyorsun dedi. İki gün içerisinde hazırlık yaptım ve yola çıktım.

İstanbul havalimanına indik. Bizi karşılayıp kalacağımız kursa getirdiler. İlk günlerim çok zor geçti. Arkadaşıma ben en iyisi cebimdeki parayı harcamadan bilet alıp geri Kazakistan'a evime döneyim dedim. Arkadaşlarımda bana bir iki hafta sabret neyin ak, neyin siyah olduğunu öğren sonra biz seni yollarız dediler. Ben de bir hafta burada kalmaya karar verdim. İki üç gün sonra dersler başladı. Bilmediğim şeyler çoktu hocalarımın dersleri çok ilgimi çekti. Arkadaşlarımda bana hani aileni özlemiştin eve gidicektin diye şaka yapıyorlardı. Ben ise biraz daha birşey öğrenmem gerek. Sonra dönerim diye bir buçuk seneyi geride bırakmış, şu anda huzurunuzda duruyorum.

Öncelikle bizlere kol kanat geren her yönüyle bizlere maddi ve manevi destek olan Hoca Ahmed Yesevi Vakfına ve hocalarıma teşekkür etmek istiyorum. Onlar olmasaydı, hemen dönüp gidicektim. Bize güzel arkadaş ve mükemmel hocalar oldular. Allah'ın en doğru, en değerli şeylerini bize öğretmeye vesile oldular. Allah sizlerden ve onlardan razı olsun ve işlerinize bereket versin.

Bana gelince, anladım ki dualarım binlerce kat kabul olmuştu. Hayır Hayır, Allah'a karşı oluşan sevgi ve duygularımı söyleyemem, daha doğrusu anlatamam. Bunu sadece benim durumumda olanlar anlayabilirler. Bu kalpte olan ve sadece Allah için olan bir duygudur. Her ne kadar anlatsam da anlatamam. Hiçbir zaman duygularımı ve düşüncelerimi ifade edemem.

Başta yüce Rabbime, gelmeme vesile olan kişilere, anneme ve babama, gözü yaşlı yolumu bekleyen eşime, tüyü bitmemiş küçük oğluma, buralarda okumama vesile olan, hocalarıma ve ağabeylerime, siz saygı değer misafirlerimize, bütün samimi kalbimle teşekkür eder, Allah razı olsun derim, Allah'a Emanet Olsunuz

Esselamü Aleyküm ve Rahmetullahi ve Berakatüh!